Fondation CAB Saint-Paul de Vence presenteert een dialoog tussen Nassos Daphnis en Rita McBride
Abstract Constructions
Nassos Daphnis – Rita McBride
15 maart – 25 oktober 2026
Fondation CAB Saint-Paul de Vence
Vernissage: zaterdag 14 maart, 18.00–21.00 uur
Voor haar komende tentoonstelling brengt Fondation CAB in Saint-Paul-de-Vence twee Amerikaanse kunstenaars uit verschillende generaties samen. De presentatie creëert een dialoog tussen de schilderijen van Nassos Daphnis — gekenmerkt door uitgestrekte vlakken in primaire kleuren uit verschillende periodes van zijn carrière, van de late jaren 50 tot de jaren 90 — en de sculpturen, installaties en architecturale modellen van Rita McBride uit de afgelopen dertig jaar.
Nassos Daphnis (1914–2010), een belangrijke historische figuur en pionier van de Hard-Edge Painting en de Minimal Art, wiens werk tijdens zijn leven werd tentoongesteld in grote Amerikaanse musea, werd tussen 1958 en 1998 vertegenwoordigd door de Leo Castelli Gallery met talrijke solo- en groepstentoonstellingen.
Rita McBride (°1960), internationaal erkend om haar multidisciplinaire praktijk waarmee ze sculptuur naar de publieke ruimte brengt, is een hedendaagse kunstenares en beeldhouwster die stevig gevestigd is en werd tentoongesteld in de meeste toonaangevende Europese en Amerikaanse musea en kunstcentra, waaronder recente tentoonstellingen in het Hammer Museum, Los Angeles (2023), en Dia Beacon (2023–2025).
Samengesteld door Gregory Lang brengt Abstract Constructions, Nassos Daphnis – Rita McBride een ongeziene formele en conceptuele dialoog tot stand. Hij presenteert een zorgvuldig geselecteerde groep werken van beide kunstenaars die bezoekers leidt door een ruimtelijke vorm van abstractie, gesitueerd tussen structuur, oppervlak en architectuur. Lineaire elementen en richtinggevende accenten zijn doorheen de ruimtes van de Fondation geïntegreerd en creëren een immersieve en dynamische ervaring voor de bezoekers.
Op zowel fysiek als conceptueel niveau toont de tentoonstelling hoe lijnen — in twee vlakke en uitgestrekte dimensies weergegeven in de schilderijen van Daphnis en gematerialiseerd als driedimensionale ruimtelijke structuren in het werk van McBride — de perceptie vormgeven en beweging sturen. Zo nodigt ze uit tot reflectie over de kracht van kunst om gedrag, waarneming en sociale interactie te beïnvloeden. Binnen de tentoonstellingsruimte weven hun werken een ‘gekruist traject’: de lijnen van Daphnis fungeren als een immaterieel visueel kader, een soort retinaal raster, terwijl McBrides werken functioneren als lichamelijke of interactieve gidsen.
Onder hun tastbare raakpunten delen hun werken een rigoureuze aandacht voor oppervlakken en benadrukken ze de minimalistische vormtaal. Elk focust respectievelijk op een onopgesmukte structuur. De zuiverheid ervan bepaalt beweging en ruimtelijke indelingen binnen Daphnis’ abstracte composities, waarvan de perfect gladde oppervlakken kenmerkend zijn voor zijn belangrijkste reeksen schilderijen. In McBrides sculpturale ensembles belichaamt de soberheid van de structuur het essentiële minimalistische ideaal van een gebouw of architecturaal element dat is teruggebracht tot zijn striktste functie.
De tentoonstelling presenteert Daphnis’ baanbrekende reeks Pioneers-schilderijen, gekenmerkt door kleurvlakken die worden doorkruist door perfecte rechte lijnen die van rand tot rand lopen. Met dezelfde geometrische precisie evolueren deze picturale elementen in zijn reeksen Flame en Transmitting Waves tot kleurrijke bogen die meer dynamische vibraties verkennen.
Met geometrische vormen en een huiselijke uitstraling bevragen McBrides installaties en sculpturen de functionele grenzen tussen kunst en de bouw- en designindustrie. Ze zijn vervaardigd uit materialen ontleend aan een herinterpretatie van de klassieke beeldhouwkunst (Glazen Conduits uit Murano aan de muur, een marmeren Conduit uit Carrara op de vloer, in brons of aluminium gegoten Skylights, architecturale modellen Mobile in acrylglas en aluminium, gelamineerde houten Statacolor-sjablonen, houten A Stair met metalen inlegwerk).
De tentoonstelling creëert nog andere dialogen: enerzijds tussen zijn vroegste abstract-geometrische kleurenschilderijen uit 1958 en zijn latere geschilderde abstracties uit 1990 — werken geïnspireerd op vroege computergestuurde schermen die ooit interieurs domineerden — en anderzijds met haar wandtapijten. Deze tonen televisie-kalibratiepatronen, een analoog systeem om kleur en scherpte van een scherm af te stellen, hier herbestemd als substituut voor abstracte decoratie.
Door twee ogenschijnlijk uiteenlopende praktijken voor het eerst samen te brengen, onthult Abstract Constructions, Nassos Daphnis – Rita McBride onverwachte dialogen tussen vorm en concept, en opent het een gedeelde ruimte die balanceert tussen functionaliteit en poëzie, autoriteit en vrijheid.
%2C%202009%2C%20Wool%20tapestry%2C%20184%20x%20250%20cm_MuseoTamayo_Mexico%20%C2%A9%20artist%20studio.tif)
Rita McBride Stratacolor , 2008 © Studio Rita McBride Courtesy The Artist And Mai 36 Galerie
Nassos Daphnis Exhibition View 1959 1963 American Pioneers Of Castelli Gallery – A Tribute To Nassos Daphnis , At Richard Taittinger Gallery, New York, 2017, Courtesy And Copyright The Nassos Daphnis Estate And Richard Taittinger Gallery, New York
Nassos Daphnis 65 69 , 1969, Enamel On Canvas, 242 X 242 Cm Copyright And Courtesy The Nassos Daphnis Estate And Richard Taittinger Gallery Jpg
Rita McBride Stratacolor , 2008 © Studio Rita McBride Courtesy The Artist And Mai 36 Galerie2
%2C%202009%2C%20Wool%20tapestry%2C%20181%20x%20251%20cm%2C%20Gesellschaft_KunsthalleDuesseldorf%20%C2%A9%20Artist%20studio.tif)
Rita McBride Color Test (Checkered), 2009, Wool Tapestry, 181 X 251 Cm, Gesellschaft KunsthalleDuesseldorf © Artist Studio
Nassos Daphnis City Wall #1 , Madison Square Park, Madison Avenue & 26th Street, New York, Sept, 1969 Copyright And Courtesy The Nassos Daphnis Estate And Richard Taittinger Gallery
Nassos Daphnis
Nassos Daphnis (1914–2010) was een Amerikaans schilder en beeldhouwer van Griekse afkomst, bekend om zijn beheersing van geometrische abstractie en zijn baanbrekende rol binnen de Amerikaanse Hard Edge Painting. In 1958 ontwikkelde hij zijn eigen Color and Plan Theory, waarin hij de relaties tussen kleurvlakken en de interactie van lijnen en gladde oppervlakken onderzocht.
Daphnis woonde en werkte in New York en was een pionier op uiteenlopende gebieden: tape painting, magna painting (vanaf 1958), Plexiglas-sculpturen (1962), epoxy schilderijen (1966), monumentale muurschilderingen (1969) en computergegenereerde werken (1985).
De legendarische Leo Castelli Gallery organiseerde zeventien solotentoonstellingen van zijn werk en nam hem op in drieëntwintig groepstentoonstellingen tussen 1958 en 1998. Zijn werk maakt deel uit van de collecties van onder meer het Guggenheim, het Whitney Museum of American Art, MoMA, het Metropolitan Museum of Art (New York), de Albright-Knox Gallery (Buffalo), het Hirshhorn Museum (Washington D.C.), het Tel Aviv Museum en de Basil & Elise Goulandris Foundation (Athene).
Als maker van grootschalige openbare muurschilderingen in New York – onder andere in Madison Square Park (1969), langs de West Side Highway (1971) en op Times Square (1972) – speelde Daphnis ook een belangrijke rol in de ontwikkeling van publieke kunst. In 1967 was hij medeoprichter van City Walls, een voorloper van het Public Art Fund, dat zich inzette voor de vernieuwing van het stedelijke visuele landschap van New York via kunst in de openbare ruimte.
Sinds 2015 wordt de nalatenschap van Nassos Daphnis vertegenwoordigd door Richard Taittinger Gallery.
Rita McBride
Rita McBride (1960) is een Amerikaanse conceptuele kunstenaar die via abstractie vragen stelt bij gangbare ideeën over vorm, functie en materiaal, in relatie tot modernistische architectuur, stedelijke infrastructuur en industrieel design. Haar sculpturen, installaties en objecten – vaak gemaakt van ongebruikelijke materialen en op onverwachte schaal – herinterpreteren vertrouwde elementen uit onze directe leefomgeving. In hun context plaatsen ze kritische kanttekeningen bij de functies die museumruimte, huiselijke omgeving en openbare ruimte van elkaar onderscheiden.
McBride woont en werkt in Los Angeles en Düsseldorf. Ze studeerde aan Bard College in New York en vervolgde haar opleiding aan het California Institute of the Arts bij onder anderen Michael Asher en John Baldessari, waar zij in 1987 afstudeerde (MFA). Van 2003 tot 2025 gaf zij les aan de Kunstakademie Düsseldorf, waar zij van 2013 tot 2017 ook directeur was. Haar werk behoort tot een generatie kunstenaars die opkwam in het postmoderne tijdperk, na het einde van de politieke en esthetische utopieën van de jaren zestig.
Sinds de jaren negentig wordt haar voornamelijk sculpturale werk internationaal verzameld en tentoongesteld in toonaangevende instellingen in Noord-Amerika en Europa, waaronder MoMA, LACMA, het Whitney Museum, Museum Ludwig, Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen, De Pont (Tilburg), Kunsthaus Zürich, MACBA en Museu de Serralves, evenals talrijke FRAC-collecties in Frankrijk.
Tot haar belangrijkste solotentoonstellingen behoren presentaties bij onder meer Witte de With (Rotterdam), Wiener Secession (Wenen), IAC Villeurbanne, SculptureCenter (New York), Museum Abteiberg, MACBA, Museo Tamayo (Mexico-Stad), Dia Chelsea en Dia Beacon, Wiels (Brussel) en het Hammer Museum (Los Angeles).
Daarnaast realiseerde McBride talrijke publieke sculpturen die zij beschouwt als plekken voor ontmoeting en participatie, zoals Arena (Salford), Mae West (München) en Obelisk (Essen). Deze werken functioneren zowel als monumenten als sociale ruimtes.
Rita McBride wordt vertegenwoordigd door Mai 36 (Zürich), Konrad Fischer Galerie (Düsseldorf/Berlijn/Los Angeles), CarrerasMugica (Bilbao) en Alfonso Artiaco (Napels).